Blair Atholl

Een 9-daagse ontdekkingsreis van Blair Atholl. Nou ja eigenlijk een wandelreis op het landgoed van Blair Castle waar ik een highland lodge genaamd 'Marble" voor een paar daagjes heb gehuurd. In de omgeving van Marble Lodge wandel ik Glen Banvie trail, Glen Tilt trail en beklim ik de #Munro; Carn a' Chlamain & Corbett Beinn Mheadhonach. Verder bezoek ik de #MustSee's; The Kelpies, Dalwhinnie Distillery en natuurlijk Blair Castle.


Marble Lodge op Blair Atholl Estate.

Marble Lodge op Blair Atholl Estate.

Dit jaar geen gemopper over teveel spullen want ik ga deze keer alleen op vakantie naar Schotland. Afgelopen jaar ben ik namelijk gescheiden. En daardoor heeft deze vakantie naar Schotland een dubbele lading gekregen.
Enerzijds wil ik – in m’n hoofd - in Schotland graag een streep zetten onder mijn scheiding en anderzijds wil ik me richten op het beantwoorden van een aantal belangrijke vraagstukken zoals; wat wil ik als persoon in relatie tot mezelf, m’n werk, wonen en relatie? Klinkt zwaar maar het is eigenlijk een moment van bezinning en waar kan ik dat beter doen dan in Schotland!

Maar voordat in Schotland ben – ik ga dit jaar naar MarbleLodge in Glen Tilt - moet ik eerst even een reservewiel kit voor de Skoda gaan halen in Purmerend. Ik zal de details achterwegen laten maar een reservewiel is echt geen overbodige luxe, zeker niet in Schotland. En gelukkig ligt Purmerend op de route naar IJmuiden zullen we maar zeggen.

In IJmuiden ligt de boot – de King Seaways – al op mij en de andere passagiers te wachten. En wat mij meteen op valt is dat er erg veel andere passagiers zijn, ondanks dat ik zo laat in het seizoen op vakantie ga. Dat het druk is blijkt ook wel bij het parkeren van auto’s op het autodek, elke vrije centimeter wordt gebruikt. En dit vergt voor sommige bestuurders enige voertuigbeheersing die verder gaat dan achteruit inparkeren…

Zodra de boot de haven uit glijdt bel ik nog even met mijn moeder om te zeggen dat alles goed is gegaan en dat ik straks lekker ga dineren. Na het diner loop ik nog even over de boot, drink nog een kopje thee en flirt met de leuke dame achter bar. Het is een mooie tijd om mijn bed op te zoeken, morgen is het nog een flink stuk rijden door Schotland.


The Kelpies.

The Kelpies.

Vandaag staat in het teken van twee dingen, nee eigenlijk drie. Ten eerste wil ik naar de The Kelpies in Falkirk. Verder wil ik graag op tijd arriveren bij MarbleLodge in Glen Tilt, Schotland en daarvoor wil ik ook nog boodschappen hebben gedaan in Pitlochry.

The Kelpies zijn 30-meter hoge paard-hoofd sculpturen waarvoor echte trekpaarden genaamd Baron en Duke model hebben gestaan. The Kelpies werden ontworpen door beeldhouwer Andy Scott en zijn in oktober 2013 gerealiseerd. De Kelpies is een monument voor paard aangedreven erfgoed in heel Schotland. Daarnaast is een Kelpie een mythisch wezen uit de Schotse mythologie. Het is een watergeest, die altijd leeft in de buurt van meren, moerassen en zeeën. Hij kan verschillende gedaantes aannemen. Meestal verandert hij in een paard.

Na een bliksem bezoek aan The Kelpies - ik had er graag nog even wat langer willen blijven – scheur ik door naar Pitlochry voor de doordeweeks boodschappen en een wandelkaart. Een half uurtje later ben ik op weg naar MarbleLodge in Glen Tilt.

Om MarbleLodge te bereiken moet je eerst over een 5mile lange single track road. Volgens de brochure van MarbleLodge is de weg prima te berijden met een gewone personenauto, maar ik zal je eerlijk zeggen ik zou er toch liever een landrover van maken!

Wat ben ik blij dat ik een Skoda Yeti heb die willens waar maar 2WD is i.p.v. 4WD, maar zich gedraagt alsof het een 4WD is. Al hotsende en klotsend rij – of liever gezegd kruip - ik met 20km per uur voort over een weg die door de mooiste vallei van Schotland loopt.Ik rij dan weer links, dan weer rechts op de oevers van de rivier de Tilt en passeer enkele oude boogbruggen, zie de mooiste watervallen en vergezichten. Desalniettemin ben ik blij als ik even later voor me MarbleLodge zie liggen. Spullen uitpakken, eten koken en dan op tijd naar bed. Tsja je wordt ook een dagje ouder zullen we maar zeggen….


Uitzicht op Beinn a'Ghlo

Uitzicht op Beinn a'Ghlo

Opstaan en een beetje wennen aan de keuken van MarbleLodge. In Schotland wordt gekookt met een elektrisch fornuis en d’s voor mij even wennen! De pan waarin ik de eieren bak wordt niet warm, terwijl de witte bonen in tomaten saus als een gek staan te pruttelen. Een goed ontbijt is – eigenlijk altijd - belangrijk als je een flink eind gaat wandelen.

Op het programma staat vandaag een wandeling door Glen Banvie en aansluitende een bezichtiging van de falls of Bruar. Het is een (kort) rondje van circa 16 kilometer met een hoogte verschil tussen de 100-550meter. De trail vertrekt vanaf Glen Tilt car park en om daar te komen moest ik dus weer over de eerder genoemde single track road….

Na een kleine vier uur was ik bijna in de buurt van waar ik die ochtend vetrokken was, het Glen Tilt car park. Maar Blair Castle kon ik natuurlijk niet links laten liggen en dus heb ik het kasteel even met een bliksem bezoekje vereert.Daarna door naar de Atholl Arms Pub, maar dat was een grote vergissing. Niet gezellig dus snel m’n biertje opdrinken en weg naar de auto.

Oja nog even langs de ranger service om te checken waar de komende week wordt gejaagd en waar ik dus beter weg kan blijven. Meteen op het bord opgetekend dat ik vanochtend bij het ontbijt 14 hinds (red deer) zag lopen op de berg achter/voor MarbleLodge.


Vanochtend werd ik niet gewekt door mijn wekker, maar door een kudde schapen die het nodig vonden om voor mijn slaapkamerraam een ‘beh-beh concert’ te houden. Ik snap het ergens ook wel. Het gras lijkt altijd groener bij de buren en vast ook lekkerder, maar sorry er staat toch echt een hek tussen.

Glen Tilt trail.

Glen Tilt trail.

Na het ontbijt en een koude douche – vergeten de boiler voor het warme water aan te zetten – de wandelspullen ingepakt en vanuit ‘mijn’ (Marble)Lodge gestart met de Glen Tilt trail. Deze route is ongeveer 18 kilometer lang en loopt aan weerzijde van de rivier Tilt en daardoor zie je alle mooie dingen van de Glen Tilt; watervalletjes, mooie doorkijkjes op de diverse munro’s, oude boogbruggen en nog meer watervalletjes. Ik betrap me d’r zelf op dat ik om de paar minuten hardop zeg; tsjonge, wat is het hier mooooooiiii!!

Doordat het hier zo ontzettend mooi is – tenminste als je een beetje van natuur houdt zoals ik – stop ik regelmatig om foto’s te maken. Maar dat schiet natuurlijk niet echt op, dus met een flinke pas loop ik door naar het laatste stuk op weg naar Blair Castle. Daardoor mis ik natuurlijk een afslag waardoor ik ineens midden in een groot veld met chocolade koeien sta. Geen nood ik weet de weg en loop cross-country (dwars door het veld) naar Blair Castle.

Als ik aankom bij Blair Castle begint de piper te spelen en ga ik lekker zitten op een bankje in de zon. Terwijl ik mijn bammetjes opeet neurie ik zacht; I’am coming home, coming home… Nadat de souvenirs in de shop van Blair Castle – voor mezelf – zijn geshopt loop ik verder, de tweede etappe van de Glen Tilt trail, op weg naar huis. Voor mijn gevoel is dit stuk wel pittiger, maar met een iets rustiger tempo bereik ik MarbleLodge. Omdat ik toch weer ruim voor 16:00u terug ben, besluit ik om mooie stenen uit de rivier de Tilt te gaan vissen.

Al gauw blijkt dat ik de Nederlandse naam op het gebied van watermanagement hoog hou. Met enkele stenen maak ik een mooi deltawerk en hou ik natuurlijk maar een marginale hoeveelheid water tegen. Maar… Heerlijk, als een kind spelen met water, met stenen in de weer en dan ook nog een zonnetje dat heerlijk schijnt…. Dit is het simple life waarvoor ik dit jaar naar Schotland ben gekomen.


Carn a’ Chlamain (963m).

Carn a’ Chlamain (963m).

Al bijna een jaar ben ik voor het in Schotland beklimmen van bergen - hier zeggen ze trouwens hills tegen die bergen - aan het trainen. In de sportschool train ik op de loopband die is ingesteld op een hellingshoek van 14gr, met een snelheid van 4,8km per uur, een rugzak gevuld met 7kg en loop hiermee ongeveer 45minuten. En deze training ga ik vandaag aanspreken tijdens de beklimming van de Munro met de onuitsprekelijke naam; Carn a’ Chlamain (963m).

Omdat het jachtseizoen vol aan de gang is, zijn niet alle heuvels en paden naar de toppen toegankelijk. Ik moet daarom eerst door Glen Tilt naar Forest Lodge lopen. Onderweg kom ik op plaatsen in de Glen Tilt waar ik nog niet ben geweest. En tot mijn verbazing zijn in dit gedeelte van de vallei nog meer en nog grotere watervallen, waar ik me natuurlijk weer aan sta te vergapen.

Bij Forest Lodge moet ik een pad op… Maar de paden die hier worden aangegeven op een landkaart zijn nou niet meteen de paden zoals ik ze gewend ben in Nederland. Een beetje platgetrapt gras gaat in dit geval door voor HET pad dat me leidt van 0 naar 750m hoogte!! Dit noemen ze een kuitenbijter.
Nu kan ik hier natuurlijk stoer vertellen dat ik vervolgens de 963 hoogtemeters heb gelopen in 1,5 uur en dat ik ben afgedaald in 1 uur. Maar eerlijk is eerlijk het was zwaar om de berg op te klimmen. Maar in mijn verbeelding betekend zwaar dat het goed is.

Eenmaal boven op de Carn a’ Chlamain had ik mezelf beloofd dat ik heel hard FREEDOM zou roepen en zo geschiedde. En nee, hier is geen filmpje van! Op de top van deze Munro heb ik verder een tijdje van het uitzicht genoten en besloot toen maar om mijn weg naar beneden te gaan vervolgen. Carn a’ Chlamain is mijn eerste – zoals ze hier zeggen - Munro bagging!!


Balaneasie trail (6km).

Balaneasie trail (6km).

Wie zegt dat het altijd regent in Schotland, had eigenlijk deze vakantie mee moeten gaan naar Schotland. Want in Glen Tilt heeft het deze week (nog) niet geregend. Sterker nog, tot nu toe schijnt elke dag de zon volop en is de lucht ’s middags strak blauw. De gemiddelde temperatuur is zo rond de 19 graden, maar ’s avonds koelt het wel snel af.

Dus met het zonnetje op het bolletje ben ik vandaag het Balaneasie trail (6km) gaan lopen, met als doel onderweg drie grote watervallen fotograferen. De eerste waterval is bij shepards bridge. De tweede is de waterval die tegenover lodge Balaneasie ligt. Deze valt mij wat tegen dus loop ik door naar de derde en laatste waterval (Falls of Balaneasie) net iets verder op.

Als ik terug ben bij MarbleLodge pak ik een tuinstoel uit de garage en ga midden op het grasveld achter de Lodge zitten. Lekker in de zon, lees ik een boek en zwaai regelmatig vriendelijk naar de wandelaars en fietsers die ‘mijn’ huis zo nu en dan passeren. Na het eten(koken) ga ik nog even lekker genieten van de avondzon en ga met een whisky-tje in de hand op een steen voor het huis zitten. Nog even genieten van de laatste zonnestralen en kijken hoe de zwaluwen boven de rivier jagen op insecten.


Eigenlijk wist ik niet helemaal goed wat ik vandaag zou gaan doen. Doordat het jachtseizoen in volle gang is, nam ik aan dat ik de heuvel Beinn Mheadhonach (= middelste berg) niet op zou kunnen. Maar de rangerservice van Blair Aholl estate maakte geen bezwaar, dus snel de spullen bij elkaar pakken en de Corbett Beinn Mheadhonach (901m) op. En alweer met het zonnetje op het bolletje….

Corbett Beinn Mheadhonach (901m)

Corbett Beinn Mheadhonach (901m)

Deze heuvel is op zich minder zwaar dan diegene die ik eerder deze week heb gelopen. Maar Beinn Mheadhonach heeft een aantal valse toppen. Dus dacht ik tot drie keer toe ja nu ben ik d’r…dus niet zucht! Onderwijl loop ik gestaag door naar de top, vandaag heb ik 901 hoogtemeters gelopen in 1 uur en een kwartier.De afdaling is makkelijker omdat ik het pad nu eindelijk pas echt goed zie en dus ook kan gaan volgen. Halverwege de afdaling, vlak voor een groot heideveld, word ik plots opgeschrikt door twee red grouse’s die met veel kabaal opvliegen (afdaling in driekwartier).

Eenmaal ‘thuis’ bedenk ik me dat ik eigenlijk toch wat andere/betere foto’s wil maken van Lodge Balaneasie en doop deze serie Balaneasie Lodge volume2. Maar voordat ik vertrek trek ik eerst even een dunner t-shirt aan, het is hier (nog steeds) prachtig zonnig en circa 21 graden. Dit mooie weer in Schotland is – denk ik - moeilijk aan de thuisblijvers uit te leggen.

Nadat ik de fotosessie erop heb zitten lijkt het me wel wat om met mijn toch enigszins vermoeide voeten in het frisse water van de rivier de Tilt te gaan zitten. Zo gezegd, zo gedaan en enkele minuten later zit ik bij mijn favoriete waterval. Daar gaan de schoenen en sokken uit en hop de voeten gaan het IJS KOUDE water in. Lekker verfrissend hoor


Wauw! De wolken rollen over de heuvels het dal in en blijven daar als mist boven de rivier de Tilt hangen! Dit is eigenlijk het weertype dat - vind ik – toch het beste past bij Schotland. Maar helaas voor mij, als de zon eenmaal is doorgebroken is de lucht snel weer stralend blauw en is wordt dit alweer de vierde zomerse dag in Schotland op rij.

Doordat ik ben vergeten de deur op slot te doen – ik vraag me eigenlijk af waarvoor dat hier eigenlijk überhaupt zin heeft, hier zo in de middle of nowhere – moet ik 1 keer extra op en neer over de befaamde single track road (zie ook dag 2 &3). Dus met een beetje vertraging begin ik met het programma voor vandaag.

Als eerste op het programma staat een bezoek aan de Dalwhinnie distillery. Dalwhinnie distillery is gelegen op een plek in Schotland waar het gemiddeld maar 6 graden boven nul is. En vandaag zijn zij erg blij met het mooie weer maar; “we will pay for it”. Ofwel er komt een periode dat het minder mooi weer is. Dit betekend voor hun in de winter bijvoorbeeld een dag met -29graden en 30cm sneeuwval.

Maar doordat de distillery op deze bijzondere plek ligt maken ze wel een hele bijzondere zachte whisky. Als je de rondleiding volgt dan weet je daarna precies hoe ze de Dalwhinnie maken en achteraf mag je uiteraard ook deze lekkere whisky proeven!!

Blair Castle, feestzaal...

Blair Castle, feestzaal...

Na afloop van de rondleiding kom je uiteraard uit in de shop, waar het voor de liefhebbers van whisky – zoals ik dus – is alsof je een snoepwinkel binnen gaat. Nou had ik me voorgenomen om in de shop de Dalwhinnie Distillery Edition (niet verkrijgbaar in Nederland) te kopen maar 50 pond (ruim 60 euro) vond ik toch iets te duur.

Zonder whisky – op dat kleine glaasje na dan - terug naar Blair Atholl. In Blair Atholl ga ik bij Blair Castle lunchen en daarna het kasteel zelf bezichtigen. Nadat ik het kasteel op m’n gemakje door gekuierd ben, ga ik lekker op het gras in de zon zitten. Luisteren naar de doedelzakspeler die alweer staat te spelen. Onderwijl heerlijk mensen kijken want Blair Castle wordt aangedaan door heel, heel veel toeristen. Ik hoor bijvoorbeeld Duitsers, Amerikanen, Engelse en Nederlanders praten.

Tsja en dan is het tijd voor afscheid. Helaas moet ik morgen alweer naar huis. Dus ga ik met enige tegenzin terug naar MarbleLodge, waar ik alvast ga beginnen met; opruimen, inpakken en schoonmaken. Zodat ik morgen vroeg op tijd kan vertrekken.


Mijn laatste vakantiedag is eigenlijk een reisdag naar Newcastle. En terwijl ik de laatste dingen in de auto leg kijk ik nog even Glen Tilt rond. Het is een typische Schotse ochtend denk ik; fris, nevelig en de wolken hangen tegen de heuvels op. De zwaluwen die onder de dakgoot van MarbleLodge wonen/woonde zijn gisteren al vetrokken naar warmere oorden. Voor mij is het helaas ook tijd om te vertrekken!

Glen Tilt, in het Cairn Gorm National Park Schotland

Glen Tilt, in het Cairn Gorm National Park Schotland

Net voordat ik de grote weg op rij steken nog even snel twee rode eekhoorns over. In gedachten denk ik daardoor nog even terug aan al het moois dat ik deze week - qua natuur - heb gezien (zie logboek). Maar moet dan mijn aandacht volledig wijden aan het autorijden door het (mistige) Schotse landschap. Pas in de buurt van Edinburgh klaart het enigszins op en beloofd het alweer een zonnige dag te worden!

Onderweg wil ik graag lunchen bij een bepaald hamburgertent die net voor de ‘Scottish border’ ligt. Maar helaas staat het tentje er alleen op werkdagen en het is vandaag zondag. Dit doet mij besluiten om ineens door te rijden naar Newcastle en bij het outlet center wat te eten. Na de lunch aldaar sluit ik met de auto aan in de rij om in te schepen.

Om 18:15u lokale tijd klinkt de scheepshoorn, ten teken dat we zijn vetrokken. Met een biertje in de hand en de zon (alweer) op het bolletje glijden we de haven van Newcastle uit op weg naar IJmuiden waar ik morgen omstreeks 10:00u de boot af rij.

Tijdens het diner op de boot - ditmaal de Princess Seaways -  raak ik in gesprek met een leuk stel uit Aberdeen, Lesley en Rob op weg naar een bruiloft in Italië. We praten over Schotland, werk, auto’s – Rob heeft een Porsche – Nederland, echtscheiding(en) en de Schotse onafhankelijkheid. Het dessert moet volgens Rob vergezeld gaan van een goed glas cognac en zo kabbelt de avond nog even door…

EINDE

  • Dag2 za: 3x Hind (Red deer) - Hill opposite of Marble Lodge,
  • Dag3 zo: 14 x Hind (Red deer) - Hill south of Marble Lodge,
  • Dag4 ma; 3x Hind (Roe deer) - Hill by Kincragie,
  • Dag5 di: 1x Tornado & 2x Tucano
  • Dag6 wo: 1x Tucano
  • Dag6 wo: 3x Buizerd - Above Lodge Balaneasie
  • Dag7 do: 1x Tornado, 2x Hawk, 2x F15 en 3x Tucano - Glen Tilt
  • Dag7 do: 2x Roodkeelduikers (Falls of Balaneasie) & 2x Red Grouse (Beinn Mheadhonach.
  • Dag8 vr: 2x rode eekhoorn
  • Dag8 vr: 1x Hawk

X