Glencoe

Een 11-daagse ontdekkingsreis van de westkant van Schotland met overnachtingen in ObanGlencoe, Callander en Glasgow. En we bezoek dit keer een groot aantal #Mustsee's; Stirling Castle, het schattige plaatsje Luss, het eiland Lismore, varen we mee met het SteamShip Sir Walter Scott, bezoeken we Bracklinn Falls, de Scout Pool en Bracklinn Bridge. En beklimmen we Ben A'an (340m) en Stobb na Dubh met uitzicht over de Glencoe. En in Glasgow maken we een stadswandeling (12km) en maken kennis met Charles Rennie Mackintosh en bezoeken het Riverside Museum.  

Alweer op weg naar Schotland!!!

Weer op weg naar Schotland!!!

Vanochtend nog even snel de auto stofzuigen en daarna kan ‘ie worden ingepakt. Voor Suus hoef ik dit allemaal niet te doen, maar volgens mij is dit echt zo’n mannen ding. Elke keer als ik – met de auto - op vakantie ga maak ik hem van binnen en van buiten schoon!

Oja, voor de vaste lezers van mijn reisverhalen eerst even een introductie van Suus. Zij is mijn nieuwe vriendin en met haar woon ik al bijna een jaar samen in Groningen. En tijdens deze vakantie laat ik haar kennis maken met mijn andere liefde, Schotland! En dat vind ik best spannend. Spannend, omdat ik haar zo graag kennis wil laten maken met alle mooie dingen van Schotland zodat ook zij verliefd op Schotland wordt.

Misschien wel naïef, wetende dat de liefde zich niet laat sturen. En terwijl ik dus bezig ben met het schoonmaken en inpakken van de auto. Is Suus lekker bezig om het huis schoon te maken…. Misschien is dat dan een typisch vrouwen ding?

Om klokslag 11 uur – ja, ja ik ben van op tijd ergens zijn – rijden we de stad uit op weg naar IJmuiden, waar we omstreeks 13 uur aankomen. We gaan voordat we gaan inschepen eerst lekker lunchen, bij de kop van de haven en daarna nog even kijken bij de sluizen. Het inschepen zelf is – althans voor mij – routine geworden en zodra we de spullen in onze hut hebben gelegd gaan we samen het schip verkennen. Ik leg uit aan Suus hoe het schip in elkaar zit en waar de restaurants, de winkels en de disco te vinden is. Daarna snel naar het achterdek om met een biertje in de hand IJmuiden langzaam in de verte zien te verdwijnen. Want we zijn op weg naar Schotland!

Luss, gelegen aan Loch Lomond

Luss, gelegen aan Loch Lomond

Pffhht wat een nacht was dat zeg!!! Bij het uitvaren had de kapitein ons al gewaarschuwd dat het windkracht 7 zou worden. Eerst dacht ik nog dat ik het niet goed had gehoord, maar hij zei toch echt windkracht 7! En dat was vannacht flink te merken. Op de boot liep iedereen te waggelen of hij/zij flink gedronken had. Maar bij het binnen varen van de haven van Newcastle is het totaal ander weer, een lekker zonnetje en geen zuchtje wind.

Het ontschepen duurt wat langer dan normaliter door strengere grenscontroles. Dus met een half uurtje vertraging rijden we via Carlisle en Glasgow richting Oban. En omdat ik heel toevallig een leuk seafood restaurant in Luss weet, gaan we daar natuurlijk lunchen.

Na de lunch rijden we snel door naar Oban waar we twee nachten verblijven bij Heather (via AirBnB). Bij Heather is het een feest van herkenning en terwijl Suus een powernap doet van een uurtje, praat ik gezellig bij met Heather. Onderwijl reserveren we een tafeltje bij het visrestaurant EUSK op de kop van de pier. Waar we heerlijk eten die avond.


Vandaag vroeg op want we gaan wandelen op het eiland Lismore. Dit eiland ligt schuin tegenover Oban en is alleen met de ferry te bereiken. Op het eiland zelf gaan we een zogenaamde rondwandeling maken, van ongeveer 9,5 km. Maar voordat het zover is moeten we flink doorstappen naar de haven om de ferry te halen.

De ferry naar Lismore.

De ferry naar Lismore.

Tien minuten voor vertrek - ja, ja ik ben van op tijd ergens zijn - staan we met kaartjes bij de juiste pier te wachten, totdat we kunnen inschepen. Het is een kleine ferry, die ons samen met een handvol andere passagiers en drie auto’s in 55 minuten naar Lismore brengt. Daar stappen we de ferry af en slaan direct rechts af en gaan over het kustpad op weg naar het heritage centre, dat ergens halverwege de route ligt. Net voor openingstijd komen wij aan en wachten op een bankje, vergezeld van een waterig zonnetje, tot het moment dat het centre daadwerkelijk open gaat. Twee cappucino’s en twee salted caramelcakes later gaan we weer op pad richting Salen.

Net voorbij de oude Leisteen groeve ligt een schitterende baai, met een prachtige maar erg vervallen cottage. Salen Cottage. Twee mannen zijn deze cottage aan het opknappen en bij het passeren maken we snel even een praatje… in het Nederlands! Nou ja, voor een gedeelte dan. De jonge man blijkt een relatie te hebben met een Nederlandse en zij hebben een tijdje gewoond in Den Bosch. Nu zijn ze op Lismore komen wonen om het boerenbedrijf over te nemen van de iets oudere man. Hij is nu - je zou het niet zeggen – 72 jaar oud en wil graag met pensioen.

Dus het jongere stel bouwt een huis ergens op het erf van de boerderij en daarmee wordt gegarandeerd de kennis & kunde van de oudere man doorgegeven aan de volgende en dus jongere generatie. Ofwel belangrijke kennis blijft behouden en er komen meer jongere op het eiland wonen. En misschien dat door de liefde er nog meer jongere generaties bijkomen? Tsja wat liefde allemaal niet kan veroorzaken!?

Na een hartelijk gedag, lopen we via Baligrundle en Tirlaggan rustig terug naar de haven Archnacroish, vergezeld van hond Molly. Molly is een echte Beagel en heeft dringend behoefte aan gezelschap. Het is een triest verhaal van een hond die aan zijn lot wordt overgelaten en gezelschap zoekt bij toeristen, aldus een lokale bewoonster. De ferry arriveert op tijd en omdat het wat fris is geworden gaan we zitten de lekker verwarmde passagiersruimte. Eenmaal in de haven van Oban aangekomen besluiten we om even de Oban Distillery te bezoeken,  voordat we gaan eten bij Piazza op de kop van de haven.

De vallei Glencoe.

De vallei Glencoe.

Voordat we gaan rijden naar Glencoe, doen we snel nog wat boodschappen in Oban en bezoeken we snel nog even de negentiende-eeuws McCaig’s Tower. Dan rijden we naar Dunstaffnage Castle dat we willen bezoeken om meerdere redenen. Ten eerste het is een mooi kasteel dat zeker een bezoek(je) waard is. Maar de tweede reden is voor mij de leukste want Suus probeert al maanden Dunstaffnage correct uit te spreken, wat maar niet wil lukken. Dus vandaag we naar Dufstugenudgenud, euh…. dat kasteel met die onuitsprekelijke naam!!!

Halverwege de autorit naar Glencoe, besluit ik om het plan te wijzigen en door te rijden naar de Ben Nevis Range…. Geen goed idee! Het is druk op de weg door verschillende weg werkzaamheden en de Range is niet te vinden. Dus omdraaien maar en kijken of ik misschien een afslag gemist heb. Uiteindelijk komen we terecht op de North Face Car Park en baal ik d’r van dat ik de Ben Nevis Range niet kan vinden. En om mij weer enigszins gezellig te laten doen, vind Suus het een uitstekend idee om in de omgeving te gaan wandelen. Snel zorg ik voor een leuke wandelroute langs de rivier Allt na Caillich en gaan we heerlijk wandelen!

Na ruim een uur wandelen komen we weer terug bij de auto waar we heerlijke cheese-cake eten die we hebben meegenomen van de The Old Inn, gelegen vlakbij Castle Stalker inn, waar we hebben gelunched. Daarna rijden we met goede zin- nou ja met name ik, want Suus had al goede zin – door naar Christina en David (AirBnB) in Glencoe.

Nadat we eerst bij het verkeerde adres zijn aanbeland, komen we met enkele “directions” van David binnen vijf minuten aan op het goede adres. Na een hartelijk ontvangst gaan wij op advies van Christina naar The Laroch Restaurant & Bar in Ballachulish. En uit ervaring weet ik dat je een advies met betrekking tot waar je goed kunt eten niet in de wind moet slaan! (zie reisverhaal 2014)


Vandaag gaan we wandelen in de Glencoe. Ik heb een mooie wandelroute uitgestippeld naar de Munro met de onuitsprekelijke naam Stobb na Dubh (956m) Het is wisselvallig vandaag, maar gelukkig nog droog. Nadat we onze wandelschoenen en regenbroek hebben aangedaan lopen we over een licht glooiend pad richting de Mam Buidhe. Op circa 550m hoogte geeft Suus aan dat ze het wel welletjes vind en terug gaat wandelen naar de auto.

Uitzicht op Glencoe, vanaf Stobb na Dubh (956m).

Uitzicht op Glencoe, vanaf Stobb na Dubh (956m).

Net nadat Suus weg is, spot ik drie reddeer hinds op de helling van Buachaille Etive Beag. En loop ik verder naar de eerste valse bergtop en vervolgens loop ik door naar de echte bergtop van deze wandeling, die met die onuitsprekelijke naam Stob na Dubh. Deze pukkelige steenpunt bereik ik in 2uur. Zoals gezegd, het is wisselvallig weer en omdat het weer nu wel heel snel is veranderd, haast ik me naar lager gelegen grond.

Het wisselvallige weer is inmiddels omgeslagen in hevige wind op de top, regen en zelfs hagel! Op sommige plekken op de helling waait het zo hard dat ik mezelf moet vasthouden aan de rotsen. Twee bergwandelaars die mij tegemoet komen, vragen of het nog ver is naar de top en of deze makkelijk te bereiken is. We wisselen snel even wat route informatie uit en waarschuwen elkaar voor het slechte weer. Daarna loop ik in 1 uur terug naar de auto, waar de zon alweer uitbundig schijnt. Tsja vier seizoenen in 1 dag is heel normaal in Schotland en zeker in Glencoe.

’s Avonds gaan we weer eten bij de The Laroch (zie dag 4). De keuken wordt geleidt door een chefkok die zijn michelin ster heeft ingeleverd, maar dat gelukkig geen gevolgen heeft gehad voor zijn kookkunsten. Want hij kookt nog steeds voortreffelijk!!! Het lamsvlees dat Suus heeft besteld is erg goed bereid, boterzacht en smelt op je tong. En de door mij bestelde gevulde kipfilet met risotto is echt subliem!


De vallei Lairig Gartain, in Glencoe.

De vallei Lairig Gartain, in Glencoe.

In de vallei met de naam Lairig Gartain loopt een een rivier genaamd Coupall met een licht glooiend wandelpad er naast. Als je dit pad helemaal zou uitlopen tot het einde kom je terecht in het kleine plaatsje Dalness in de zeer bekende Glen Etive. Maar dat gaan we een andere keer doen. Vandaag doen we het iets rustiger aan en wandelen circa 5km de vallei in en keren dan weer om. Want vandaag is ook een reisdag naar Callander.

De vallei is prachtig, net zoals het weer! Een heerlijk zonnetje en een niet al te fris windje. We lopen langs verschillende mooie watervalletjes en halverwege de vallei zien we hoog op de helling circa 10 redder hinds staan grazen. In eens zie ik iets lager nog een redder hind met een jong kalf staan. Wauw dit is een mooi gezicht! Alleen jammer dat je dit niet vast kunt leggen op camera. Dit geloven ze thuis natuurlijk niet.

Na een uur wandelen komen we aan bij een grote waterval en we besluiten dat dit een mooi punt is om te keren en weer terug te lopen naar de auto. Eenmaal bij de auto aangekomen gaan de wandelspullen weer de kofferbak in en bereiden we ons voor op de rit van ongeveer 1 uur naar Callander. Onderweg naar Callander gaat de zon nog veel harder schijnen en zien we op een gegeven moment een soort vier dubbele regenboog. Ook dit verschijnsel hebben we helaas niet vast kunnen leggen. Wat we wel hadden kunnen vastleggen - maar niet gedaan hebben - zijn de vele wielrenners die we onderweg tegenkomen. Het blijkt dat vandaag een etappe wordt gereden van een fietsevenement “Across Britain”.

In Callander overnachten we drie nachten in B&B Roslin Cottage, maar daar eenmaal aangekomen blijkt niemand thuis te zijn. Niet erg, we gaan op ons gemak het kleine stadje verkennen. Nadat we terug zijn bij de B&B worden we hartelijk ontvangen door de eigenaren Lucy & Sid. We krijgen van hun de kleinste kamer toegewezen met een zeer klein bed, maar prachtig uitzicht op de tuin.


The Scout Pool, Callander.

The Scout Pool, Callander.

Na een reisdag vinden we het allebei lekker om wat actiefs te doen, dus gaan we vandaag wandelen in de omgeving van Callander. Lucy, de eigenaresse van B&B Roslin Cottage, heeft ons geattendeerd op een aantal leuke, maar korte wandelingen. Dus zijn we zelf creatief geweest en hebben een tweetal wandelingen aan elkaar geknoopt tot 1 grotere wandeling van circa 10km om de Bracklinn Falls.

Vanuit de B&B lopen we eerst een beetje te zoeken naar het begin van onze wandeling. We lopen verkeerd en komen terecht in een woonwijk, waar we ondertussen met eigen ogen zien hoe Schotten wonen. En op 1 of andere manier is het niet vergelijken met hoe wij in Nederland wonen, waar alles netter en meer verzorgd lijkt of is? Plotseling vinden we de route! Toch handig z’n GPS tracker op je iPhone…

Eerst lopen we een stuk door het bos, richting de rivier Keltie Water. Deze steken we over en lopen door het bos terug richting de parkeerplaats van de Bracklinn Falls op Bracklinn Road, net ten noorden van Callander centrum. Vervolgens lopen we naar de watervallen - waar volgens de beschrijving - de brul van de watervallen duidelijk door de bossen gehoord kan worden. Nou kan ik niet ontkennen dat je het water hoort stromen maar brullen is toch echt iets te overdreven!

Bij de Bracklinn Falls aangekomen lopen we richting Bracklinn Bridge. Deze 20m hoge brug met zijn kenmerkende A-vormige dak biedt een mooi uitzichtpunt op de watervallen en de kloven, waar het water door heen stroomt. Over de brug slaan we linksaf het pad in dat wordt gevolgd door een kleine maar steile klim naar een hoger gelegen bosweg die uitkomt hoog boven de rivier. Hiervandaan hebben we - vanaf een strategisch geplaatste picknick tafel - prachtig uitzicht op de aan de overkant gelegen bergen; Ben Ledi, Stuc a 'Chroin en Ben Vorlich.

We lopen verder en dalen af naar de tweede brug die ons een prachtig uitzicht gunt op de Scout Pool. Deze waterval vind ik, als ik heel eerlijk ben, mooier dan de Bracklinn Falls. Van hieruit lopen we rustig terug naar Callander, waar we omstreeks lunchtijd aankomen. Na een heerlijke lunch, slenteren we door Callander en gaan opzoek naar cadeautjes voor de nichtjes en souvenirs voor onszelf.

Later op de avond gaan we naar een optreden van de folkband Brac Linn in het Crown Hotel. Het restaurant zit al goed vol en gelukkig vinden we nog een plekje aan de bar. Onder het genot van een whisky en een baileys luisteren wij naar de liedjes die soms een Ierse invloed hebben. Na een aantal nummers wordt de zaal door de drummer van de band  onderzocht, hij wil weten met welke nationaliteiten hij te maken heeft vanavond. Op een erg leuke en soms hilarische wijze brengt hij de zaal op de hoogte van de aanwezige nationaliteiten; Spanjaarden, Zwitsers, Engelse en zo waar meer dan twee Nederlanders. Om 23u is het mooi geweest en lopen we terug naar het kleine bed in de B&B.

Uitzicht op Loch Katherine, vanaf de top van Ben A'an.

Uitzicht op Loch Katherine, vanaf de top van Ben A'an.

Vandaag gaan we varen!!! Nee, het duurt nog een paar dagen voordat we terug naar Nederland gaan! Vandaag gaan we varen op Loch Katherine en gaan we mee met het SteamShip Sir Walter Scott. We genieten van de bijzondere ervaring van een cruise aan boord van het beroemde Steamship, dat sinds 1900 vaart op Loch Katrine.

Omdat het vandaag een speciaal herdenkingsweekend is, het is zondag, is de gehele bemanning gehuld in victoriaanse kledij. En reizen look-a-likes van Queen Victoria en Prins Albert mee. Beide zijn, bij vertrek vanaf Trossachs Pier, vergezeld van een doedelzakspeler aan boord gegaan en gedurende de cruise maken zij een praatje met alle passagiers. Heel erg leuk allemaal!

Op weg naar Stronachlachar zien we vanaf het schip de prachtige natuur en het landschap van de Trossachs National Park. Een omgeving die Sir Walter Scott inspireerde om zijn beroemde gedicht The Lady of the Lake te schrijven. Ons inspireert deze frisse ochtend om twee warme chocomelk en koekjes te kopen. Vervolgens kruipen we we dicht tegen elkaar aan, plaid over de benen en klaar voor de terug weg!

Na het ontschepen en de lunch gaan we een kleine wandeling maken van 3,7km naar de top van Ben A’an (340m). In het souvenirs winkeltje op Trossachs Pier heb ik een wandelboekje gevonden waar deze wandeling in wordt beschreven. Een perfecte wandeling voor vandaag, niet te lang en niet te hoog. Maar we zijn niet de enige met dit fantastische idee!!! Enkele tientallen andere wandelaars lopen deze route vandaag ook! Waardoor we deze wandeling maar meteen omdopen tot “de lokale zondagmiddag wandeling”.

Dat deze zondagmiddag wandeling enige inspanning vergt blijkt al snel als we het steile pad op lopen. Maar met goede moed en een zonnetje dat schijnt wandelen we verder totdat we de top van de berg bereiken. Boven op de berg is de zon verdwenen evenals de wind. Die er normaliter voor zorgt dat je geen/minder last hebt van de midges. Ofwel het stikt van de midges wat ons bezoek van de top drastische inkort. Achteraf zal blijken dat ik 21 keer ben gestoken door deze kleine krengen. En ja, dit jeukt een beetje…


Voordat we naar Glasgow vertrekken bezoeken we in de ochtend Stirling Castle. In de vroege ochtend rijden we richting Stirling en zien het grote kasteel omringd door ochtendmist al op de steile berg liggen. Zo net buiten het toeristenseizoen is er gelukkig geen file bij de parkeerplaats en we kunnen de auto dan ook dicht bij de ingang parkeren. Nadat we tickets hebben gekocht kunnen we dit kasteel gaan bezichtigen!

Stirling Castle, te Stirling.

Stirling Castle, te Stirling.

Het grote kasteel van Stirling ligt groots, boven de stad op een heuvel. Het kasteel was vanaf de twaalfde eeuw de residentie van de Schotse koningen. Maar ook de Engelse koningen waren met enige regelmaat de eigenaar van dit kasteel. De expositie in de kruitkamers laat dit op een leuke en interactieve manier zien. Enkele jaren geleden werd de grote zaal gerestaureerd en deze is nu ook open gesteld voor het publiek. Het kasteel is voor ons echter te groot om op 1 ochtend in z’n geheel te bekijken. Dus de volgende keer maar de rest en gaan we op weg naar Glasgow, de grootste stad van Schotland en de op twee na grootste stad in het Verenigd Koninkrijk.

Diegene die mijn reisverhalen lezen, weten inmiddels dat ik al twee keer eerder in Glasgow ben geweest. Maar helaas heb ik nooit echt de gelegenheid gehad om de stad te verkennen en daar gaat vandaag en morgen verandering in komen. Na een uurtje rijden komen we aan in Glasgow. Snel de auto parkeren, inchecken in The Village Hotel en dan - vergezeld van alweer een zonnetje dat uitbundig schijnt - lekker wandelen naar de stad.

Via Charing Cross en Holland street lopen we naar het centrum waar we even rondkijken. Gauw neem ik Suus even mee naar een zaak genaamd MacGregor & MacDuff waar ze kilts verhuren EN verkopen. En neem ik samen met verkoopster het stalenboek door en bespreken welke opties er allemaal mogelijk zijn. Onderwijl vertel ik Suus enthousiast dat ik al jaren erover nadenk om een echte kilt te kopen. En waarom doe je dit dan niet vraagt ze? Geen idee, nou ja eigenlijk wel… de prijs, hoevaak ga z’n kilt dragen? Weet je wat ik slaap er nog een nachtje over.

Glasgow in spiegelbeeld vanaf het Riverside Museum.

Glasgow in spiegelbeeld vanaf het Riverside Museum.

Gisteravond hebben we - terwijl we langs de rivier de Clyde liepen - de plannen voor vandaag gemaakt. We gaan vandaag een stadswandeling maken langs allerlei gebouwen ontworpen door de Schotse architect, ontwerper en kunstenaar Charles Rennie Mackintosh. Hij was een van de meest invloedrijke creatieve figuren van Schotland. Met de zogenaamde “Glasgow Mackintosh” wandeling van circa 12km komen we langs een aantal iconische Mackintosh-gebouwen en bezienswaardigheden van Glasgow.

Maar voordat we goed en wel aan de wandeling begonnen zijn, stranden wij bij het Riverside Museum en The Tall Ship at Riverside. Het eerste museum is een museum waar enkele van de mooiste auto's, fietsen, scheepsmodellen, trams en locomotieven ter wereld te zien zijn. Interactieve displays en de historische Glasgow-straatscène brengen de verhalen echt tot leven. Zo stond ik iets te lang te kijken bij een mooie oude tram, totdat de “tramconducteur” schreeuwde: “Hey, get off will you!

De rest van de wandeling was leuk, maar niet heel interessant. Waarschijnlijk heeft dit meer te maken met de transitie fase waarin Glasgow zich momenteel bevind? Je ziet nog veel restanten van de oude havenindustrie en nieuwe initiatieven zoals het verrijzen van mooie en nieuwe appartementen complexen langs de rivier Clyde. Maar een echte Wauw factor heeft Glasgow nog niet. Dus komen we graag over een jaar of vijf terug om te kijken hoe volwassen Glasgow geworden is.

X