Schotse Hooglanden (2018)

Een 10-daagse ontdekkingsreis van de Schotse Hooglanden - voor de tweede keer - met overnachtingen in PitlochryNairn en Edinburgh. En we bezoeken dit keer een groot aantal (andere) #Mustsee's; Queens View, Nairn Beach, Glenlivet Distillery en het Noorderlicht ? Bezoeken we het Cairn Gorm National Park, Brodie Castle, Whitness Head en Culbin wood. En beklimmen we Ben Vrackie (841m) en Arthur Seat (251m). En in Edinburgh maken we een twee stadswandelingen van maar liefst 40km in totaal. Waarbij we kennis maken met Water of Leith en Dean Village.

DFDS op weg naar Newcastle

DFDS op weg naar Newcastle, door storm Ali

De reis naar Schotland gaat beginnen! Traditie getrouw ben ik voor het vertrek, al druk bezig met het schoonmaken van de auto. En legt Suus - ook traditie getrouw? - de laatste hand aan het schoonmaken van ons kleine shippershuuske. En als we hiermee klaar zijn, pakken we de auto in en gaan we op weg!

Met een auto vol geladen rijden we naar IJmuiden. Waar het behoorlijk hard waait. Terwijl er in Groningen geen zuchtje wind te bekennen was… Als dit maar goed gaat???

Zodra de boot de haven uitvaart, bevestigd de kapitein ons vermoeden. Het eerste gedeelte van de reis waait er een ruimende windkracht 7, die later afzwakt naar een windkracht zes en bij aankomst in de haven van Newcastle een briesje zal zijn.

Zodra we door de golfbrekers van de haven van IJmuiden zijn gevaren, begint de boot al flink op en neer te gaan. Grote, zeer grote golfen! En niet veel later die avond meldt Suus dat zij zich niet lekker voelt (= zeeziek). Ondanks haar misselijkheid krijgt ze gelukkig nog wel twee broodjes naar binnen. We besluiten om snel in ons bed liggen (wat bijna het hele schip doet). In ons bed voelen we pas echt goed hoe het schip zich stampend een weg baant door de hoge golven naar Schotland.

Storm Ali

Storm Ali!

De volgende ochtend horen we dat bijna de helft van de mensen op de boot last heeft gehad van zeeziekte. Dat is dan ook de reden waarom het ontzettend druk is bij het ontbijt. Gisteravond bijna niets gegeten = in de ochtend honger!

Na het ontbijt lopen we nog snel een rondje over de boot, genieten we van de frisse zeelucht en maken we ons klaar voor het ontschepen. Dat zometeen gaat beginnen.

Het ontschepen in Newcastle duurt echter een uur langer dan normaal. Niet omdat de Engelse al aan het oefenen zijn voor de Brexit, maar omdat er een vrachtwagen met pech aan boord staat. Deze vrachtwagen blokkeert alles. Waardoor wij en een heleboel andere - inmiddels ongeduldige - passagiers ook niet van de boot afkunnen.

Als we eenmaal van de boot zijn, rijden we snel door naar het schattige plaatsje Coldstream. Waar we stoppen we voor de lunch. In de The Mad Hatters Tearooms – geheel in de stijl van Alice in Wonderland – genieten we van een heerlijk potje thee met een pannini.

En door! De storm - inmiddels weten we dat dit storm Ali is - raast voelbaar over het noorden van Engeland. Als we snel op een parkeerplaats stoppen om even te voelen hoe hard het waait, merken we pas echt dat het ontzettend hard waait. De Britse weerdienst heeft een weerswaarschuwing code geel afgegeven en dat is geheel terecht! Want overal liggen kleine, grote en zeer grote takken op de weg. En nadat we door een vliegende zandstorm zijn gereden moeten we tot driemaal toe omrijden omdat er grote bomen op de weg zijn gewaaid. Bij de vierde boom, die is omgewaaid, besluiten we echter om maar gedwee te wachten totdat de hulpdiensten de boom eindelijke weg zagen en we onze reis kunnen vervolgen naar onze eindbestemming van vandaag Pitlochry.

Zonder verder oponthoud komen we zo rond vijf uur, in Pitlochry aan bij de B&B Port-na-Craig. Hier blijkt echter dat mijn reservering via AirBnB.com om onduidelijke reden niet is doorgekomen. Angela, de eigenaressen van de B&B, geeft aan dat we de eerste nacht wel kunnen blijven slapen, maar dan in de nabij gelegen cottage. De volgende dag moeten we dan ergens anders slapen. Waar we dan slapen is niet bekend, dit gaat zij morgen voor ons regelen. Voor iemand zoals ik, iemand die houdt van enige regelmaat en concrete planningen, is er natuurlijk niets erger dan onduidelijkheid!!!

Dus onder het avondeten besluiten Suus en ik om het heft in eigenhand te nemen en zelf te zorgen voor een andere slaapplek. Zodat we de komende twee dagen niet telkens hoeven te verhuizen. En ik relaxed – en toch met een strakke planning - vakantie kan vieren. Daarom zitten we enkele uren later in het chic de friemel The Atholl Palace hotel, dat er van buiten uitziet als een statig kasteel (was vroeger een kuuroord) en van binnen er uit ziet als het Fawlty Towers hotel. Maar ach met een putting green in de achtertuin, pitch&put in de voortuin, een spa en een bordes met een prachtig uitzicht over de vallei van de rivier The Tummel mogen we geen grappen maken over dit prachtige hotel.

Na het ontbijt op weg naar de apotheek in Pitlochry, om smeerspul tegen de midgets te kopen. Tja, want in Schotland kun je weleens last hebben van deze kleine prikkers. Maar een tip van mij: koop lokaal een fles smidges, dit spul helpt vele malen beter dan Deet en is ook nog beter voor jezelf. Nu we toch bij de apotheek zijn nemen we gelijk maar wat blaarpleisters en pillen tegen zeeziekte mee voor Suus.

Ben Vrackie (841m)

Ben Vrackie (841m)

Met de fles Smidge kunnen we op weg naar Ben Vrackie. Deze berg ligt tegen Pitlochry aan en is 841m hoog. De weersverwachting is dat het in de ochtend nog licht spetterend en daarna droog wordt, met zelfs af en toe de zon en een graadje of 10. Prima wandel weer dus!

Het pad naar de top is duidelijk aangegeven en na twee uur wandelen en klimmen komen we aan op de top! Een super prestatie van Suus! Zij was voornemens deze top wel te halen, nadat zij de vorige keer halverwege afhaakte (zie reisverslag Glencoe). Op de weg terug heeft Suus een beetje moeite om grip te krijgen op de stenen. En zo ontstaat de titel voor ons eerste kinderboek: “De Slak en de Haas samen in Schotland op vakantie”.

Eenmaal terug bij de auto stel ik voor om nog even snel te gaan kijken bij Queens View, dat we vanaf de Ben Vrackie al in de verte hebben zien liggen. Bij het tourist Centre aangekomen is het echter eerst theetijd. Queens View moet dus nog even geduld hebben! Nadat we hebben genoten van een pot kamille thee en twee grote stukken lemoncake gaan we toch nog even  kijken bij Queens View. Daarna is mooi geweest voor vandaag.

The Den

The Den, vlakbij Nairnbeach

Na ons ontbijt in hotel Fawlty Towers  pakken we onze spullen en gaan op weg naar het Cairngorm National Park. Daar willen we met de Mountain Railway - zeg maar bergtreintje - de berg op en vanaf het tussenstation verder wandelen naar de top van Cairn Gorm (1244m).

Maar helaas gooit het weer roet in het eten. Vanwege de harde wind rijdt het treintje vandaag helaas niet! Daar komt nog bij: veel regen, zeer laag hangende bewolking, een temperatuur die ligt rond de 4 graden. Op de top is het zelfs -0,6graden en is de eerste sneeuw al gevallen! Bbrrbbrrr…..Wij hebben veel wandelspullen bij ons, maar hier hadden we niet op gerekend! Dus wijziging van het plan.

Tijdens de lunch in Cobbs café, gelegen in Glenmore Forest Park, besluiten we dat het echt weer is voor een binnen activiteit. Een bezoek aan een whiskydistillery ofzo!? Zo gezegd, zo gedaan! En rijden we langs de rivier de Spey naar Glenlivet. Deze distillery ligt zoals vele andere aan het malt whiskytrail waar wij vandaag een stukje van rijden. Want onderweg naar Glenlivet passeren wij links en rechts whiskydistilleries zoals: Tormore, Cragganmore en Glenfiddich.

Eenmaal bij Glenlivet aangekomen kunnen we meteen mee met Colin (hij spreekt NL,DE en EN). Colin is onze gidsvoor vandaag en vertelt een voor mij bekend verhaal. Maar hij doet op een z’n enthousiaste wijze, dat wij achteraf besluiten dat hij tot nu toe de beste gids is die we hebben gehad. Na de tour is er uiteraard gelegenheid om enkele whisky’s van Glenlivet te proberen. Suus haar favourite is diegene die ze in het warehouse heeft gekregen (cask strenght 61% 7yo) Ik kies liever voor de The Glenlivet master distellers.

De rest van de proeverij gaat netjes in kleine flesjes mee, want we moeten immers nog een eindje rijden naar Nairn. In Nairn rijden we meteen door naar ons verblijf genaamd The Den. Een klein vakantiehuisje dat via AirBnB.com door Tracey aan ons voor de komende vier dagen is verhuurd.

Het vakantiehuisje The Den, staat in Fishertown Nairn, op nog geen 5 minuten lopen van het strand. En naam doet het al vermoeden, Fishertown is een oude wijk uit 1820 waar vroeger de mensen woonde die hun geld met de zee verdiende. De huizen zijn zij-aan-zij gebouwd met de rug tegen de zee en de buitenwereld. De wijk bestaat uit woonhuizen, zouthuizen, rook-  en reparatieschuren. Het huisje waarin wij verblijven is vroeger een schuur geweest waar de visnetten hingen te drogen en/of werden gerepareerd.

Noorderlicht in Nairn

Noorderlicht in Nairn

Tot zover de achtergrond van ons onderkomen! Wij gaan vandaag wandelen naar Brodie Castle (bouwjaar 1560). Dit kasteel ligt op ongeveer 10,5km in het plaatsje Forres. Via het Culbin wood lopen we over fietspad door een gevarieerd landschap en hebben af en toe mooie vergezichten. Verder vergezelt typisch Schots weer ons tijdens deze wandeling. Ofwel af en toe een buitje en dan weer uitbundige zonneschijn.

De witte haasNa circa 2 uur wandelen komen we aan bij kasteel Brodie, dat tegen het omringende landschap afsteekt. Omdat het uitbundige wordt verlicht door de zon. Heerlijk z'n zonnige herfstdag!!!

Brodie Castle ligt in een uitgebreid park met mooie siertuinen EN een beschikt over een hele grote speeltuin. Ideaal voor kinderen! Deze speeltuin heeft echter bijzonder veel aantrekkingskracht op ons omdat de ingang van de speeltuin wordt geflankeerd door een hele grote witte haas! En nu we er toch zijn, hebben we maar meteen enkele speeltoestellen getest!

Een bankje, een cappuccino en een lekker zonnetje zorgen ervoor dat we weer helemaal opgeladen zijn voor de 10,5km lange wandeling terug naar Nairn. Het eerste deel van route lopen we hetzelfde maar in het Culbin wood steken we nu rechtdoor en lopen dan richting het strand ofwel Nairnbeach. Het strand is hier lekker breed en met dit weer zijn de wolkenluchten echt prachtig. Terwijl wij hiervan genieten lopen we rustig terug richting de pier bij de haven en zijn vier uur later zijn we weer terug bij The Den.

Eenmaal thuis houdt Suus een siësta en ga ik vast het avondeten voorbereiden. Een echt vakantiemenu: spaghetti, courgette, paprika en pesto. Na het eten een feel good movie, en daarna gaan we nog even snel naar de zee om te kijken of we het noorderlicht kunnen spotten. Maar helaas, we zien helemaal niets! Het is pikdonker hier! Dat het noorderlicht in dit deel van Schotland wel te zien is bewijst onder andere bovenstaande foto, van de lokale fotograaf Curffs. Die deze foto al in 2015 maakte op de golfbaan van Nairn.

Dus vastbesloten om het Noorderlicht te zien, zie ik dat volgens de zgn. “noorderlicht verwachting app”, de kans het grootst is vannacht om circa 04:00u. Stoer leg ik alles klaar om er op dat tijdstip  uit te gaan. Maar als het alarm van de wekker  daadwerkelijk afgaat besluit ik om lekker te blijven liggen. Morgen is er weer een kans? (uiteindelijk hebben we het noorderlicht niet gezien en waren we volgens de lokale inwoners iets te vroeg in het seizoen.

Na het ontbijt gaan we (alweer) wandelen. De rondwandeling is genaamd “Delnies Circular Walk”. Wat mooi uitkomt want we starten en eindigen dus in Nairn. Deze 16km lange wandeling voert ons via de golfbaan van Nairn richting de Carse of Delnies en komt uiteindelijk uit bij Whiteness Head. Vandaar loop je over het strand terug - alleen mogelijk bij eb!

Whitness Head

Whitness Head, met in de verte Black Island

Omdat het vloed is lopen we de wandeling met de klok mee en wandelen via Nairn boulevard, de Nairn golfbaan en de Carse of Delnies naar het prachtige strand Whiteness Head. Het weer onderweg is erg wisselend en volgt het patroon: regen= jas aan, zon = jas uit. En dit zo een aantal keer. Tsja ook dit is Schotland.

Als we eenmaal in de buurt van Whiteness Head aankomen merken we dat de wandeling van gisteren best pittig was. Daarom besluiten we abrupt om halverwege de landtong om te draaien en terug naar huis te lopen. Eenmaal terug in Nairn nemen we nog een kleine D-tour naar de supermarkt COOP voor de boodschappen van vanavond (spaghetti bolognese).

Nairnbeach

Nairnbeach

Vandaag is een reisdag naar Edinburgh. In de ochtend pakken we onze spullen in en checken snel of we niet iets vergeten zijn. Dat dit heel belangrijk is, blijkt uit het feit dat regelmatig mijn pyjama vergeet mee te nemen en/of in te pakken. Zo zijn er best veel hotels die zich inmiddels de “trotse” bezitter van mijn pyjama mogen noemen.

Op weg naar Edinburgh, zien we als we Aviemore passeren, dat er  sneeuw ligt op de top van de Cairn Gorm (1241m). En misschienn rijdt de Mountain Rail nu wel? Dus gaan we voel goede moed de snelweg af richting het bergstation. Maar helaas…. Halverwege staat op de borden alweer aangegeven dat de bergtrein vandaag niet rijdt. We draaien snel om en rijden door naar Blair Atholl voor de lunch op Blair Castle.

Als we daar aankomen gaan we snel lunchen. Want door onze omweg bij Aviemore is het best laat geworden. Waardoor we beide flinke trek hebben gekregen. Na de lunch bezichtigen we Blair Castle van binnen en lopen daarna nog een klein rondje over het buitenterrein. De kerk ruïne is helaas niet te bezoeken omdat, door de storm afgelopen week, afgewaaide takken nog niet opgeruimd zijn.

De verdere reis naar Edinburgh over de A9 verloopt voorspoedig. Af en toe een beetje file, een zonnetje dat begint te schijnen en TomTom (Truus) die ons zonder problemen door Edinburgh loodst. En zo komen wij rond vijf uur aan bij Murray Field hotel. Reizen is vermoeiend, dus besluiten we om lekker in het restaurant te dineren. Om daarna met de kippen op stok te gaan.

Walk of Leith

Walk of Leith

Heerlijk geslapen in ons kingsize bed. Ik was Suus zelfs af en toe kwijt! En volgens onze berekeningen passen er zeker drie tot vier mensen in dit bed. Het ligt/slaapt heerlijk,! Goed uitgerust gaan we dus beginnen aan onze Water Of Leith wandeling van circa 10km enkele reis.

Wij wandelen dit pad lang het riviertje Leith vanaf Murrayfield rugby stadion - dat tegenover ons hotel ligt - helemaal naar Leith. Het is een prachtig pad langs stroomversnellingen in een bosrijke omgeving, feitelijk gewoon in de stad maar zo voelt het absoluut niet. Stockbridge, Dean Village en Leith -waar we langskomen - zijn vroegere dorpskernen maar zijn nu onderdeel van de stad Edinburgh.

Dean Village lijkt een beetje op een Harry Potter dorpje. En net op het moment dat ik Suus uitleg dat Dean Village een aantal jaren geleden nog volledig onbekend was bij de toeristen, komen er wel 40 Spaanse jongeren aan die even snel een foto maken van Dean Village. Ja, ja Dean Village is hot en dat merk je aan alles!

In Leith zien we een zwaan op de weg waggelen. Hij of zij gaat plots zitten en verroert geen poot meer. Uit onderzoek van Suus blijkt dat de zwaan vermoedelijk is gebeten door een hond. De dierenambulance is gebeld, maar desondanks kan onze dierenliefhebster Suus de zwaan maar met moeite achterlaten.

Vanaf Leith lopen we natuurlijk ook weer de 10km terug! Maar ditmaal via enkele meer bekende toeristenattracties zoals: Carlton Hill, Balmoral hotel, de Royal Mile en Edinburgh Castle. En tegen de tijd dat we bij ons hotel zijn, vinden we het wel mooi geweest voor vandaag.


Vandaag staat de tweede stadswandeling door Edinburgh op de planning. Rond een uur of tien wandelen we vergezeld van drizzle - ontzettende fijne regen - richting The Meadows. Dit is een groot park gelegen vlak bij het stadscentrum en de universiteit van Edinburgh. Terwijl we samen met een aantal studenten door het park richting de uni wandelen denk ik weer terug aan mijn leuke studietijd aan de universiteit van Antwerpen.

Edinburgh

Edinburgh, gezien vanaf Carlton Hill.

Omdat we - of eigenlijk vooral Suus - dringend behoefte heeft aan koffie gaan we snel Cafe de la Poste binnen. Een ECHT authentiek frans cafe/restaurant, waar de bediening beter Frans dan Engels spreekt! Erg leuk! Suus en ik testen snel onze Franse woordenschat. En tot mijn verbazing blijkt dat wij best veel Franse woorden en zinnetjes kennen.

Nadat we in het Frans om de rekening hebben gevraagd en deze hebben betaald, gaan we verder naar Arthur’s Seat. Dit is de belangrijkste piek van de groep heuvels in Edinburgh die het grootste deel van Holyrood Park vormen. Arthur’s Seat verheft zich boven de stad tot een hoogte van 250,5 m en biedt panoramische uitzichten over de stad. Zonder al teveel moeite wandelen wij - via de pipers walk.- naar de top. Waar we net zoals vele andere toeristen van het uitzicht genieten. Maar omdat - het op de top - flink waait spoeden we ons snel naar beneden en gaan naar hetcafe bij Holyroad Palace voor de lunch.

Daarna zet onze tocht zich voort naar de Royal Mile. Steken twee bruggen te vroeg over - foutje van de stadsgids Marco - en lopen door naar Princess Street. Even verder op staan drie brandweerwagens, en nieuwsgierig als we zijn gaan we daar maar eens een kijkje nemen. Jammer, er is geen enkele actie dus wandelen we maar verder.

In New Town bekijken we  prachtige grote huizen. En vlak bij Dean Villlage vind ik het wel welletjes geweest! We hebben de afgelopen vier dagen meer dan 80km gewandeld, ik ben moe! Samen zetten we in: “Guus kom naar huus want de koeien staan op spring’n, De varkes mutt'n vret'n en 't hooi moet van 't land, Guus kom naar huus want daar 'beuren rare ding’n, Dit kan toch zo niet doorgaan Guus wat is er aan de hand”. Eenmaal bij het hotel ordenen we alvast wat spullen voor morgen, want morgen gaan we op weg naar de boot in Newcastle en weer terug naar Nederland.

X