The Outerhebrides & Skye

Een 10-daagse ontdekkingsreis van The Outerhebrides & Skye. Via Oban reis ik met de ferry van Calmac naar de Outerhebrides en bezoek daar de eilanden; Barra, South- & North Uist en steek ik over naar Skye. #MustSee's tijdens deze reis zijn; Löss, Loch Lomond, Vatersay Bay, The Fairy Pools, Talisker Distillery en Eilean Donan Castle.


Vertrouwd met DFDS naar Schotland!

Vertrouwd met DFDS naar Schotland!

Het eerste deel van de reis – met de auto naar IJmuiden – is voor mij een manier om los te komen van de dagelijkse regelmaat/beslommeringen en om langzaam in de vakantiestemming te komen. En op tijd vertrokken, geen files, geen stress en dus ruim op tijd in IJmuiden.

Helemaal vergeten te vertellen, het is heerlijk weer! 27,5 graden en ik heb flink zitten zweten in een veel te warme auto. Wat iets minder is om te vertellen, is dat ik onder andere naar het eiland Barra in Schotland ga, waar het maar liefst 10 graden koeler is!

Eenmaal op de boot sta ik lekker op het achterdek te genieten van zon, de scheepshoorn klinkt en dan langzaam glijdt de Princess Seaways de haven uit op weg naar Newcastle. En in mijn gedachten ben ik even Matthijs van Nieuwkerk, die aan het begin van BezoekSchotland2016 snel aan de kijkers vertelt dat;

  • Hij nog 14 uur op deze boot zit,
  • De band nog steeds vermist wordt, ofwel geen entertainment,
  • Hij na aankomst nog circa 500km ofwel 5 uur moet rijden naar Oban,
  • En daarna weer 6 uur gaat varen om eindelijk op de plaats van bestemming te komen.

Ofwel dit is BezoekSchotland2016, lees lekker verder en geniet van mijn roadtrip naar de Western Isles, the Outerhebrides!!!


Oban in Schotland.

Oban in Schotland.

PFfHht, Na 5 uur rijden ben ik dan eindelijk aangekomen in Oban. Een zeer vermoeiende rit, maar wat een prachtige rit! Ik ben gereden over de A82, die loopt langs de oevers van Loch Lomond. Rond lunchtijd ben ik voor een uurtje gestopt in het kleine en schattige plaatsje Luss.

Luss is klein en toeristisch en heeft met dit prachtige mooie weer de uitstraling van een plaatsje aan de Franse Riviera! Bij het hippe en modern ogende seafood cafe dat het dorp rijk is, bestel ik een bagel met zalm. Zalm die nog geen 50m verder op in een eigen rokerij gerookt is. Dit is genieten met hoofdletters!!

Na de lunchstop snel door naar Oban, dat zeker nog een uur rijden is vanaf Luss. Onderweg even snel een pit stop om de naar binnen gevlogen hommel naar buiten te werken en weer snel door! Niet veel later verbaas ik me d'r over hoe hard het (even) regent, waarna snel de zon weer tevoorschijn komt. En met enige druk op m'n blaas kom ik iets na vijven aan bij Heather, de eigenaresse van de AirBnB waar ik vanavond slaap.

Heather vertelt honderd uit, geeft tips en trics voor dingen die ik zeker moet gaan zien of waar je goed kunt eten. En gewapend met een door Heather handgeschreven mini stadsgidsje, loop ik rond half zeven in 20 minuten naar de haven van Oban.

En ik ben (natuurlijk) een beetje eigenwijs en negeer de tips van Heather en ga in de haven fish en chips eten bij een restaurant genaamd The seafront (niet doen!). Daarna ga ik kijken bij het optreden van de Oban High School pipeband. Goh joh, wat spelen deze gasten (meisjes en jongens in de leeftijd 8-10) goed! Ren nog even snel de 140 treden van de McCaig's Tower op en af. En besluit dat het tijd is om naar bed te gaan.

Maar niet voordat ik bij de lokale Tesco nog even snel een nieuwe oplader voor mijn mobiele telefoon scoor, die ik heb vergeten mee te nemen op vakantie.


Op weg naar Barra.

Op weg naar Barra.

We hebben gisteren afgesproken te ontbijten om 08:00u. Maar ik was natuurlijk al lang wakker, heb nog even liggen doezelen - maximaal een uurtje volgehouden - toen maar onder de douche gestapt. Eenmaal beneden in de keuken zie ik wat mij – qua ontbijt – allemaal te wachten staat; aardappelschijfje, tomaat, worstje, spek, gebakken ei, toast, jam, jus d’orange, thee of koffie, blackpudding en nog iets dat ik niet ken maar wel lekker smaakt.

Ik verontschuldig me voor het feit dat ik niet alles op eet en geef maar als reden op dat ik een kleine eter ben, en normaliter alleen ontbijt met wat yoghurt. Tsja een leugentje om bestwil zullen we maar zeggen… Als goedmaker vraag ik of Heather het erg vindt als ik de toast met jam meeneem en opeet terwijl ik naar de haven wandel. Geen enkel probleem, blij gezicht dus alles weer goed!

In de haven ga ik naar het kantoor van Calmac ferries om mijn online bestelde kaarten op te halen. Snel en vriendelijk wordt ik geholpen door een echte Schotse. Zij maakt me duidelijk dat ik ook nog een boardingcard voor Barra moet invullen. Zeg maar een soort visum maar dan voor the Outerhebrides? Rare jongens hoor die Schotten... Tot slot meldt zij me dat ze erg strikt zijn met de vertrektijden dus zorg dat je op tijd bent is de boodschap.

Nou ergens op tijd zijn kun je wel aan mij overlaten! Dus een uurtje voordat de boot vertrekt sta ik al met de auto in de rij klaar om in te schepen. En wat een prachtige boottocht maak ik. De kleine ferry slingert zich een weg tussen de eilanden Mull en Iona om dan de oversteek te maken naar de Outerhebrides.

Onderweg komen we een groep van circa 20 dolfijnen tegen, zie ik een paar Jan van Genten vliegen en wijst een Engelse vogelspotter me d’r op dat daar ergens twee bijzondere vogels - waarvan ik de naam helaas niet heb onthouden - rondvliegen.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in het Isle of Barra beach hotel op Barra, aan een biertje (sorry niet zo maar een biertje maar een John Smith’s) en kijk uit over Tangasdale Beach. En het is niet te beschrijven hoe mooi het hier is, het is gewoon niet te beschrijven! Volgens mij is er maar 1 oplossing en dat is zelf hier naartoe komen en het gaan zien!


De dag begint goed, yoga aan het strand! Ja, ja jullie lezen het goed ik doe aan yoga en heb vanochtend besloten dat ik vandaag aan het strand een half uurtje yoga ga doen. Terwijl ik mijn oefeningen doe, hoor ik de zee ruisen, de vogels krijsen en word ik lek geprikt door midgets. Sinds lange tijd ervaar ik weer dat midgets – kleine muggen, alleen in Schotland te vinden – erg vervelend zijn en dat de bultjes erg jeuken.

Na het heerlijke ontbijt ga ik op weg naar Vatersay, waar ik een zogenaamde coastal walk maak van circa 8-9 kilometer. De route loopt uiteraard langs de kust en onderwijl passeer ik prachtige kleine strandjes (o.a. Bagh A'Dheas), met helder blauw water, diepe kloven waar het zeewater bruisk uit omhoog spat en zie ik een overdaad aan weidebloemen.

Gedurende de wandeltocht hoor ik mezelf alweer - zie ook reisverhaal 2014 - vaak zeggen tsjonge, tsjonge wat is het hier ontzettend mooi!! Maar loop ook te mopperen dat er maar verrekte weinig paaltje staan die de route te markeren. Hey but that’s Barra.

Rond lunchtijd besluit ik dat het me wel erg leuk lijkt als ik lunch boven op Beinn Ghala, een kleine berg van circa 92 meter. Na een pittige klim heb ik een prachtig uitzicht richting de haven Castlebay en de kleine eilandjes; Uidh en Muldoanich.

s’ Middags lees ik een goed boek, terwijl ik lig in een heerlijke luier stoel die in de lounge van het hotel staat. Van hieruit heb ik prachtig uitzicht over Tangasdale Beach, en zie dat uit zee mist langzaam het land op drijft. Een hele gekke ervaring, om 16u is er beperkt zicht tot maximaal 5m. Dus wat doe je dan? Je gaat eten in het restaurant van het hotel, alwaar je een praatje maakt met de andere gasten en onderwijl heerlijke lokale vis eet (wel doen).


Na een hartelijk afscheid van het Isle of Barra beach hotel, ga ik snel even een wandeling van circa 8 kilometer maken naar "Dun Bar". Dit is een klein fort uit de tijd van de vikingen en staat op een plek waar het uitzicht fantastisch moet zijn, effe checken dus!

Barra Airport.

Barra Airport.

Nadat ik terug ben ga ik van het Isle of Barra beach hotel op weg naar Barra Airport. Nee, ik ga niet met het vliegtuig terug, ik wil het gewoon wel eens zien hoe zo'n ding landt op het strand. Na een uurtje wachten - het voelt weer als vanouds vliegtuigen spotten - komt het tweemotorige toestel van het type twin otter eindelijk d'r aan. En voordat ik het goed en wel door heb staat het ding al aan de grond en komen de eerste passagiers d'r uit. Zij lopen over het strand naar de aankomsthal, tsja dat hoort er allemaal bij op Barra! 😉

De volgende stop is 'mijn' ferry naar Uist - om precies te zijn Eriskay - en vandaar is het nog zeker 80 kilometer rijden over single track wegen naar Lochmaddy, waar ik de komende drie dagen verblijf. Dus gas d'r op zoals een collega van mij altijd zegt. Door de regen scheur ik naar Lochmaddy waar ik precies op de afgesproken tijd aankom bij de B&B Redburnhouse. De eigenaresse Maggie vertelt me dat ik het hele huis de komende 3 dagen voor mezelf heb wegens annuleringen. Dat is nog eens luxe!!!

Snel gooi ik de spullen uit de auto, en ga eten bij Hamersayhouse. Daar is het stamp vol, vol met zeilers die allemaal de St.Kilda regatta hebben gevaren. Het is een gezellige boel en onderwijl klets ik met een aantal deelnemers en vraag hen hoe ze de zeilwedstrijd hebben ervaren. Onderwijl begin ik te begrijpen datgene dat ik steeds mis... Dat knusse, kneuterige, een gemeenschap van mensen die lekker op zaterdagavond in de enige pub van het dorp bij elkaar komen en elkaar bijpraten, met elkaar lachen, gewoon omdat er verder niets anders in de omgeving te doen is dan dit. 


Met een beetje zwaar hoofd wordt ik vandaag langzaam wakker! Gisteren is het laat geworden... Tsja als je schrijft over gezelligheid in de pub, dan ga je natuurlijk niet op zaterdagvond thuis blijven zitten? Dan ga je naar de pub in LochMaddy!

Dus na het schrijven van mijn reisverhaal ben ik weer terug gegaan naar Hamersay House, en heb ik daar onder het genot van enkele pints of Guinness gezellig zitten kletsen met een aantal gasten. Waaronder een (niet onaantrekkelijke jonge) dame en een al wat oudere heer, die samen met nog enkele andere een groepsreis door Schotland maken.

De tijd vliegt voorbij terwijl we gesprekken hebben over onderwerpen zoals; single zijn, singlereis versus groepsreis, onbekende mensen ontmoeten, koken, werken, je beroep, wat als BritExit, heb je kinderen.... en voor dat ik het weet is het al 00:23u. Het is mooi geweest, ik ga naar huis! Neem afscheid van mijn nieuwe vrienden en personeel (ook zij zijn vrienden geworden), en loop samen met enkele andere pub bezoeker door het pikdonkere LochMaddy, elk op weg naar ons eigen bedje.

Loch Houram.

Loch Houram.

Maar na het ontbijt en de heerlijke douche ben ik weer helemaal fris en fruitig, en klaar om te gaan wandelen. Er staat een korte wandeling van 7-8km op het programma met de naam "The Hut of Shadow". De rondwandeling gaat langs Loch nam Madadh. Een loch dat gevuld is met talloze eilandjes, waardoor een ideaal natuurgebied is ontstaan voor zeevogels en otters. Via dit loch kom ik bij "the hut of shadows", wat een camera obscura blijkt te zijn. Om vervolgens via een harde weg langs Loch Houram terug te lopen naar de pier in de haven van Lochmaddy.

Daar ga ik lekker op een bankje in de zon zitten en nuttig de meegebrachte lunch. Omdat dit zo'n lekker plekje is ga ik na mijn lunch even snel mijn leesboek ophalen bij de B&B. Waarna ik mezelf voor een tweetal uurtjes installeer op hetzelfde bankje, in de zon, met zicht op de haven van Lochmaddy. Het is tenslotte vakantie!!!


Het pad naar de fairy pools op Skye.

Het pad naar de fairy pools op Skye.

Dit is weer een reisdag van Lochmaddy (North Uist) naar Uig (Skye), maar slaap uiteindelijk bij Kate en haar man en moet daarvoor nog even een uurtje doorrijden naar Kyle (of Lochalsh). Maar voor het zover is stap ik dus eerst op de ferry naar Uig.

Op de boot sta ik zodanig ingeklemd tussen een vrachtwagen aan de ene kant en een aantal personenwagens aan de andere kant, dat ik nog maar net uit m'n auto kan kruipen! Ofwel de boot is proppie vol met campers, auto's en vrachtwagens. Vrachtwagens die het eiland hebben voorzien van de dagelijkse boodschappen.

Eenmaal op het achterdek van de boot aangekomen, bedenk ik me dat sommige mensen betalen voor een boottrip om dolfijnen te zien. Maar ik krijg ze d'r gewoon gratis bij, tijdens mijn overtocht naar Uig. Nou ja, het was om precies te zijn.... 1 dolfijn. Maar de vissende Jan van Genten - als zij vissen duiken ze van grote hoogte als een torpedo het water in - waren ook erg indrukwekkend om te zien.

Na een kleine 2 uur varen rij ik in Uig van de boot af en zie al snel een dame die staat liften. Ik rij nog even door maar besluit dan toch om haar (Perrine) mee te nemen. Perrine is francese en heeft een rustjaar in haar studie ingelast en studeert politiek, recht en business... of zoiets!? Zij wil naar een jeugd hostel dat enigszins in de buurt ligt van de Talisker Distillery en het is voor mij niet echt ver omrijden. Maar voordat we weer op weg zijn besluit ze mijn plannen te volgen en gaan we samen naar de Talisker Distillery, waar we samen snel een mini whisky proeverij als alternatief organiseren. Want oorspronkelijk zouden we de rondleiding gaan volgen, maar Talisker is zo populair dat de wachttijden voor de tour zijn opgelopen tot meer dan 1 uur! Het alternatief was vele malen leuker kan ik je vertellen!

Daarna reizen we door naar de Fairy Pools die in het natuurgebied Glen Brittle liggen. Vlak daarbij wil Perrine gaan overnachten en morgen in dat gebied een hike maken. Echter eerst gaan we samen de Fairy Pools bekijken. Inmiddels kan ik zeggen dat deze watervallen sprookjesachtig mooi zijn en de achtergrond - de zeer bekende Cuillin Hils - maken het zelfs nog mooier. En ik weet het zeker hier is Lord of the Rings mede op geïnspireerd, dat kan gewoon niet anders!

Tussen al het moois worden we echter wel levend en wel opgevreten door van die kleine vliegende beestjes, je weet wel MIDGETS!!! Mijn armen zagen er nog redelijk uit, maar na de Fairy Pools lijk ik wel opnieuw een lichte vorm van de rode hond te hebben...
Met dank aan de midgets zeggen Perrine elkaar supersnel gedag en rij ik, geheel vertrouwend op mevrouw TomTom - door naar Kyle of Lochals. Maar je raadt het misschien al, zodra zij roept bestemming bereikt zit ik midden op een soort van stalling voor tourbussen. Gelukkig loopt d'r een sympathieke Schot die precies weet waar ik moet zijn, en hij rijdt wel even mee om me te wijzen waar de eindbestemming daadwerkelijk is. Binnen vijf minuten als nog bestemming bereikt!

De ontvangst door Kate, Ian en hun dochter Peggy is hartelijk. Geen gedoe, kom binnen, doe alsof je thuis bent - dat geldt overigens voor de meeste AirBnB's die ik heb bezocht - maar wat wel opvalt is dat de huizen in Schotland nooit op slot zijn, de voordeur is dus altijd/vaak open en niemand die daar heel moeilijk over doet. Wat ik ook grappig vindt is dat de huizen hier een naam hebben. Iets dat vroeger(?) ook in Nederlands voorkwam. Je vraagt dus niet waar de straat is maar waar het huis is/staat..


Broadford Red Hills.

Broadford Red Hills.

Over het weer heb ik het deze vakantie nog niet zoveel gehad, toch? Het is de hele week lekker weer in Schotland - dat was het de afgelopen drie weken ook al met temperaturen die opliepen tot maar liefst 27 graden - maar vandaag is voor mij een top dag!
Een strak blauwe hemel, veel zonneschijn en de weersverwachtingen voor vandaag? Het wordt zeker 18 graden! Dit doet mij besluiten om mijn plannen radicaal om te gooien. Dat betekend dat ik niet naar het toeristische Old Man of Storr ga. Inplaats daarvan ga ik een wandeling maken over drie bergen die in de vorm van een hoefijzer liggen ofwel de Broadford Red Hills.

De eerste berg die ik ga beklimmen is de Beinn na Caillich (732m, bereikt in 1,5uur). Deze berg was voor mij een uitdaging op zich. Het grootste gedeelte bestaat namelijk uit rotsblokken waarover je naar de top toe klimt en klautert. Dit noemt men hier boulder-en, en ik moet zeggen dat ik het erg leuk vond om te doen (ook vermoeiend). Het bereiken van deze top is zeer bijzonder omdat er een legende over is.

Er is een legende die vertelt dat in de elfde eeuw de Noorse prinses Saucy Mary Castle Moil bouwde zodat ze tol kon heffen op de zeeweg Kyle Akin. Ze was gehuwd met een clanleider van de MacKinnons en toen zij stierf is ze - volgens de plaatselijke legende - begraven op een heuvel in de buurt, namelijk de Beinn na Caillich. Zodat zij ook na haar dood kon uitkijken over haar onderdanen (en Noorwegen, want Skye was vroeger Noors).

Vanaf de Beinn na Caillich ben ik over een ridge (smalle bergrug) doorgelopen naar Beinn Dearg Mhor (703m, bereikt in 45min) en heb daar met uitzicht op het Cuillin gebergte van mijn lunch genoten. Daarna even lekker doezelen in de zon, totdat ineens een jonge dame - inderdaad alweer een dame - over de berg komt aanlopen, mij vriendelijk groet en zegt dat het uitzicht echt prachtig is! Iets wat ik alleen maar kan beamen.

Net op het moment dat ik naar beneden wil gaan over de scree helling (zeer, zeer steile helling met los liggende steentjes) zegt ze me dat ze eigenlijk geen flauw idee heeft welke kant ze op moet. Ze wil graag samen met mij over de scree helling mee naar beneden lopen. Nou ja, het is eigenlijk meer gehurkt glijden, dan lopen!!! Als we beide eindelijk heelhuids beneden aankomen, bedankt ze me hartelijk en vraag ik nog even terloops waar ze eigenlijk vandaan komt. Uit Noorwegen antwoordt ze... Dit kan toch geen toeval zijn!

Vervolgens loop ik door naar Beinn Dearg Bheag (582m bereikt in 30min). Daar maak ik enkele foto's, en ga terug lopen richting de auto. Deze bereik is pas nadat ik een flink stuk door veen en heide heb moeten sjokken, ja sjokken! En na circa 5,5uur en 8 kilometer gelopen te hebben (excl. hoogtemeters) sta ik weer bij mijn auto. Pffhhhtt dit was een flinke bergwandeling...

Omdat het nog steeds lekkere weer is, en het zeer bekende kasteel Eilean Donan op een steenworp afstand ligt (15km rijden), besluit ik om dit kasteel nog even snel met een bliksem bezoek te vereren! Maar dat van die bliksem kan ik uiteindelijk wel vergeten. Want mijn auto gaat namelijk vlak voor het kasteel stuk. De lampjes van de EPC en de motor gaan beide tegelijkertijd branden en mijn auto komt nog maar met een slakke gangetje van 60km per uur vooruit.

Voorzichtig rij ik de parkeerplaats van het kasteel op en begin maar meteen te bellen met de hulpdiensten. Ach er zijn ergere plekken op de wereld om met pech te staan dan bij kasteel Eilan Donan!

Dus in de 2 uur  wachten op de sleepwagen die mij terug brengt naar Kyle of Lochals. Bestudeer ik het gedrag van mensen die de "echte" toerist uithangen. Je verbaast je d'r echt over hoeveel poses mensen aankunnen nemen om selfies te maken. En het verschilt ook nog eens per nationaliteit en geslacht heb ik gemerkt. Tsja alles om de tijd te doden zullen we maar zeggen.
Tot slot wordt ik nog verrast met een bruiloft - als het kasteel al gesloten is - zie en hoor ik een piper (doedelzakspeler) met daarachter aan het bruidspaar, over de brug naar het kasteel lopen.


Pech! Helaas bleef de auto in Schotland achter...

Pech! Helaas bleef de auto in Schotland achter...

Gisteren heb ik te horen gekregen dat het cruciale onderdeel voor mijn auto vandaag om 12:30u wordt afgeleverd bij de garage. Het is dan een kwestie van installeren en hoppa ik kan weer de weg op.

Om de tijd wat te doden ga ik eens een kijkje nemen bij de haven. Daar ligt een schip dat de 'rotorblades' voor windmolens vervoert. Deze immens grote dingen worden van het schip afgetakeld om vervolgens in de avonduren over de weg - dit is echt uitzonderlijk vervoer - naar de plek van bestemming te worden vervoerd. En terwijl ik dit schouwspel sta te bekijken zie ik mijn 'oude' vriend weer. Het is Alistair die mij op dag 7 de weg naar het huis van Kate en Ian heeft gewezen.

Hij vraagt wat ik aan het doen ben en vertel hem dat ik pech heb met mijn auto. Hij gaat met een groep toeristen naar het kasteel Eilean Donan en vraagt of ik mee wil. En zo ben ik enkele minuten later samen met 18 Engelse toeristen in een bus (Alistair is de eigenaar van het busbedrijf) op weg.

Omdat ik het kasteel nog nooit van binnen heb gezien, besluit ik dat ik vandaag dit maar eens ga doen. Ik heb ruim een uur voordat ik weer terug moet zijn bij de bus, dus let's go! Eilean Donan vind ik prachtig! Het is klein en voelt erg knus aan... Ik snap nu goed dat mensen hier graag willen trouwen (zie dag 8).

's Middags blijkt dat het onderdeel is gearriveerd, maar dat hiermee mijn probleem niet is verholpen. Ik zal jullie verder de details en frustraties besparen maar een goede reis- en annuleringsverzekering is erg prettig in dit soort situaties. Daarnaast vertrouwde ik op mijn Skoda mobiliteit garantie, maar die hoop is echter snel vervlogen. Het is klaarblijkelijk erg moeilijk om voor mij vervangend vervoer te regelen in deze 'uithoek' van Schotland, mijn auto terug te laten brengen naar Nederland etc.etc... Ondertussen regelt Laura (receptioniste van de garage) voor mij een slaapplek in een hotel, zodat ik in ieder geval niet op straat hoef te slapen!!!


Optredens in Kings Tuts (wah, wah, hut).

Optredens in Kings Tuts (wah, wah, hut).

Je staat toch raar te kijken als je, in je nakie, in de douche klaarstaat en er geen water uit de douche komt. Dit was eigenlijk ook wel te verwachten van het Lochals hotel, waar ik vanavond heb geslapen omdat mijn auto kapot is (zie ook dag 7 & 8). Want het bed was een spijkerbed, waar de spiralen je hard in je rug prikken en de deur van m’n hotelkamer kon niet eens op slot! Nou weet ik inmiddels dat in Schotland de voordeur van je huis gewoon altijd open is , maar een hotelkamer die je niet kunt afsluiten vind ik toch wat anders. Geen idee waarom. En als de deur toch niet op slot kan, dan is het meegeven van een sleutel voor de kamer toch echt overbodig!!

Er komt schot in de zaak!! Een huurauto is gevonden. De auto staat in Inverness, maar 150km hier vandaan. In onderling overleg lijkt het mij slimmer dat ik met de trein naar Inverness reis. Ik ben dan lekker onderweg, want stil zitten in de garage in Kyle of Lochals is niets voor mij.

De treinreis is geweldig! Ondanks dat het inmiddels echt Schotsweer is geworden (af en toe wat zon, afgewisseld met zware en minder zware buien) passeren we diverse Lochs en schattige kleine plaatsjes, waar soms maar twee of drie huizen staan. In dit soort, zullen we het maar gehuchten noemen, wordt alleen op verzoek van de passagiers gestopt (zgn. call stops). De rit van Kyle of Lochals, door de Highlands, naar Inverness duurt een kleine 3 uur en is zeer de moeite waard! Wil je meer weten over deze treinrit, kijk dan even op kylerailway.co.uk. daar vind je meer informatie over deze bijzondere treinrit.

Gelukkig staat in Inverness mijn huurauto klaar en ga snel op weg naar Glasgow. Wel merk in onderweg dat mijn rechts gestuurde auto een beetje moet wennen aan mij, en ik aan hem of haar… Maar het gaat zeker goed komen de komende 3,5uur. Via Inverness rij ik over de A82 richting Glasgow en als ik Blair Atholl passeer, neurie ik geheel onverwacht I’am coming home! Coming home! Links en rechts herken ik zo waar een aantal bergen die ik tijdens BezoekSchotland2014 beklommen heb.

Vlak voordat ik in Glasgow bij Village hotel aankom sta ik in de file, shit! Ik wil vanavond naar optredens van bands/singer-songwriter; Safia, Flawer en Eilidh Morrison, dus een doorrijden a.u.b.!!! Maar een Engelse auto door de files sturen, is alsof ik weer voor het eerst rijles heb. Verkeerde versnelling, een motor die afslaat, optrekken in z’n drie en net op tijd gestopt en de voorganger niet gekust. Gelukkig daar is het hotel al!

Om 19:45u sta ik onder een (regen)douche die wel werkt, en om 20:00u ren ik snel het hotel uit op weg naar de optredens in Kings Tuts (wah, wah, hut). Grijp onderweg nog even snel een McDonalds hamburgertje mee en halverwege de set van Eilidh kom ik binnen.
Wauw wat zingt zij goed, dit belooft een zeer, zeer goede avond te worden. Drie pints of King Tuts lager, enkele leuke gesprekken met een hele groep aussies en drie optredens is het mooi geweest. Ik ga ik terug naar mijn hotel.

Glasgow, dit is de tweede keer dat ik je een bliksembezoek gun en volgens mij doe ik je daarmee veel te kort. Dus ik beloof hierbij dat ik zeker terug kom, om deze fantastische stad op m’n gemak te verkennen.


Glasgow.

Glasgow.

Wauw, wakker worden in een bed waar je over dwars ook gewoon kunt liggen slapen is lekker, erg lekker. Zeker als je even terug denkt aan je spijkerbed van gisteren. Snel onder de (regen)douche, de rugzak wat efficiënter inpakken en ontbijten. Dat zijn de dingen die ik deze ochtend doe. Daarna ga ik in mijn Engelse auto vanuit Glasgow op weg naar Newcastle alwaar ik haar – ik ben d’r achter het is een haar – zonder teveel pijn in mijn hart achterlaat.

Medewerkster Kelly - ja, ja alweer een dame - van het auto verhuurbedrijf brengt me naar de ferry terminal en onderweg hebben we een leuk gesprek over autorijden in Engeland, geschiedenis (dat heeft zij gestudeerd) en bergwandelen in Schotland en het Lake District. Ik bedank haar voor de ‘lift’ en ga in de lounge van de DFDS terminal lekker zitten typen aan delen van mijn reisverhaal onder het genot van een grote kop chocolademelk en een lekkere tosti.

Mijn vakantie zit d’r alweer bijna op! Ondanks mijn autopech, heb ik toch weer genoten van mijn vakantie in Schotland. Ik heb veel nieuwe plekken bezocht, of gezien. Kennisgemaakt met zeer aardig, gastvrije en behulpzame mensen, die ik graag wil bedanken; Heather, Roos, Ian, Kate, Alistair, (little) Peggy, Jackie, Laura, Kelly, de Aussie groep, Perrine en Maggie.

X